In het kort

Ik ben Sijg(je) Klop, geboren in 1973 in Rotterdam. Groot dierenvriend. Inmiddels werk ik al jaren in Zeeland als paardrij-instructrice en ruitercoach. Ik geef zitlessen op de horse-simulator en ben masseur en osteopaat voor paarden. Daarnaast geef ik coaching aan mensen die last hebben van somberheid of depressieve gedachtes, die hooggevoeligheid (HSP) hebben en ernstige vermoeidheid of burn-out / bore-out.

De langere versie van mijn verhaal

Als kind ben ik zorgeloos opgegroeid. Geweldige moeder, top vader die altijd voor me klaarstond, overal mee naar toe ging en me alles heeft gegeven wat mijn hartje begeerde. Op mijn tiende kreeg ik mijn eerste pony, waarop later nog meer paarden volgde. Mijn rijbewijs werd betaald, ik kreeg mijn eertse twee auto’s van mijn vader...
Kortom... ik kwam niets te kort op materieel gebied.

Maar, er was ook een andere kant. Ondanks dat ik mijn hele leven wel verwend ben op het materiele vlak, lag dat mentaal heel anders. Niet als kind, maar wel vanaf het moment dat ik zelfstandig de wereld wilde gaan verkennen en mijn eigen mening over van alles ging vormen. Vanaf daar werd het mentale plaatje langzaam aan anders.

Vanaf het moment dat ik het niet meer standaard eens was met de mening van anderen en in het bijzonder niet met die van mijn vader (en dat was heel vaak het geval), kreeg ik steeds meer te horen dat ik niet deugde. Dat ik stom en achterlijk was. Dat ik niets kon en niets begreep. En dat als je voor een dubbeltje geboren bent, je nooit een kwartje wordt. Dat werd van kwaad tot erger en zelfs dagelijkse kost. Bij alles wat ik wilde proberen werden alleen alle beren op de weg besproken. Daarin ben ik erg klein gehouden. En dat kleinhouden zit zelfs in mijn naam.

Ik hoorde zo vaak dat ik stom en achterlijk was, dat ik het uiteindelijk zelf ben gaan geloven. Het is in mijn ziel gaan zitten. Dus in plaats van te kiezen voor wat ik echt zelf wilde, deed ik maar wat anderen van mij verwachtten en wat zij dachten dat goed voor me was. Met als gevolg de verkeerde studiekeuzes, die helemaal niet bij me paste. Waardoor ik ook niet het werk vond dat bij me paste.

Ik heb geleerd om te doen wat er van me verwacht wordt. Omdat ik in de materiele wereld wel alles had, stortte ik me op de verzorging van mijn paarden, katten, cavia’s, honden etc. Die stonden altijd op nummer 1 en die gaven me het zelfvertrouwen dat ik nodig had om stand te houden in een wereld waarin ik niet thuis leek te horen. Waarin ik niet begrepen werd. Het verzorgen van de dieren werd een excuus om mezelf niet verder te hoeven ontwikkelen. Want daar was ik toch 'te stom' voor.

Vanaf 1998 ging het leven echt bergafwaarts. Daarvoor waren al wat kleine tegenslagen geweest, maar dat heeft iedereen. Maar in de nacht van 6 september 1998 kwam mijn paard om bij een brand op de manege. Mijn allergrootste vriend... in één klap weg, zonder dat ik hem ooit gedag heb kunnen zeggen.... Ik was er echt kapot van.

Ik heb nooit de behoefte gevoeld om mezelf van het leven te beroven. Maar ik was inmiddels wel zo deppresief en opgebrand dat ik het wel prima had gevonden als ik door iemand anders was platgereden.

Uiteindelijk resulteerde dit in een leven waarin ik vooral aan het zorgen was voor een ander. Eerst voor mijn dieren. Later kwamen mijn klanten in de paardenwereld daarbij en tenslotte voor mijn ouders toen die ziek werden.

En toen viel alles om me heen, in een hele korte tijd, weg. Ik bleef alleen met mijn twee honden achter in een leeg huis. Opgebrand van het vele zorgen voor. Depressief van alle tegenslagen, onzekerheden en gebrek aan financiële middelen. Zonder concreet plan.

Toen was het dus tijd voor een keuze. Ten onder gaan in de ellende of kiezen voor mezelf en een nieuw leven opbouwen. En omdat ik ook nog gewoon de verantwoording heb voor mijn twee honden, was keuze 1 dus geen optie.

En dus... wil ik nu vanuit mijn opleidingen tot coach, maar vooral ook vanuit mijn eigen ervaring jou helpen als je jezelf te lang op de achtergrond hebt geplaatst.

Durf het roer om te gooien en voor jezelf te kiezen. Zodat je vol energie vanuit zelfvertrouwen, zelfacceptatie, eigenwaarde en zelfliefde het leven kunt leiden dat echt bij jou past.

Door deze gebeurtenis ben ik in een lange depressie geraakt. Niet dat de buitenwereld daar iets van mee heeft gekregen... plichtsgetrouw als ik ben ging ik weer door; gewoon werken, de andere dieren blijven verzorgen, alsof er niets was gebeurd. Helaas kwam er na deze gebeurtenis nog een hele lijst aan tegenslagen. Een van mijn paarden kwam ten val, er brak een stukje bot in de voorknie af. Mijn andere paard stond in een spijker tot op het bot en hield daar schade aan over.

Een van mijn beste vriendinnen overleed op zeer jonge leeftijd zeer onverwachts. Een van mijn beste vrienden pleegde zelfmoord. En dit is slechts een kleine greep uit de lijst. Ondertussen werd me nog steeds met zeer grote regelmaat verteld dat ik toch nergens goed voor was.